logo blank_gr
slide1 slide2 slide3 slide4 slide5 slide7 slide8 slide9
Εκδηλώσεις
Ανακοινώσεις

Ομιλίες Δημάρχου Λεμεσού, κ. Ανδρέα Χρίστου

Ομιλία Δημάρχου Λεμεσού κ. Ανδρέα Χρίστου κατά την τελετή υποδοχής του Παγκοσμίου Πρωταθλητή στο ύψος, ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ - Τσίρειο Στάδιο 5 Σεπτεμβρίου 2007

Είναι με ιδιαίτερη χαρά και τιμή που η πόλη της Λεμεσού καλωσορίζει τον Παγκοσμιονίκη αθλητή στο ύψος, Κυριάκο Ιωάννου.

Με τη νίκη του αυτή ο Κυριάκος έχει τοποθετήσει την Κύπρο μας σε μια ξεχωριστή θέση στο Παγκόσμιο  αθλητικό στερέωμα και παράλληλα ο ίδιος δικαιούται να είναι περήφανος γιατί με τη νίκη που έχει καταγάγει, τη μεγαλύτερη που είχε ποτέ Κύπριος αθλητής σε αυτού του επίπέδου αγώνες, αναδεικνύεται και ως άξιος συνεχιστής των παραδόσεων και της αθλητικής ιστορίας αυτής της πόλης.

Η Λεμεσός λοιπόν έχει κάθε δικαίωμα να σεμνήνεται για το λαμπρό αυτό νέο στον οποίο μεταφέρω την αγάπη και τις ευχαριστίες όλων των δημοτών και των πέντε Δήμων της πόλης μας.

Ο Κυριάκος γεννημένος σ' αυτή την πόλη πριν από 23 χρόνια, αγάπησε από πολύ μικρός τον αθλητισμό και αν και αρχικά ξεκίνησε την καριέρα του ως τερματοφύλακας ποδοσφαίρου στα παιδικά τμήματα της ΑΕΛ, σε ηλικία 12 μόλις ετών έμελλε να τον κερδίσει ο κλασσικός αθλητισμός και συγκεκριμένα το άθλημα του άλματος εις ύψος που θα ήταν και η αιτία να αναδείξει το πλούσιο αθλητικό του ταλέντο. Έτσι άρχισε τη σκληρή δουλειά που απαιτείτο για την ανάδειξη του σε αθλητή Παγκόσμιας ακτινοβολίας.

Ακολούθησε μια πορεία δύσκολη αλλά συνεχώς ανοδική, γεγονός που το επιβεβαιώνουν οι διαδοχικές του νίκες με πρώτη τη θέση του χρυσού νικητή στους Παγκύπριους Αγώνες σε ηλικία 16 μόλις χρόνων, ενώ το 2002 πήρε την 6η θέση στο Πρωτάθλημα Εφήβων στη Τζαμάϊκα όπου παρόλο που αγωνίσθηκε τραυματισμένος κατάφερε ν' αφήσει πίσω του αρκετούς αθλητές.

Το 2003 και μετά από ένα 5μηνο παροπλισμό του από τραυματισμό, επανέρχεται, κερδίζοντας την 3η θέση στους Παγκύπριους Αγώνες με ελάχιστη διαφορά από τους 1ο και 2ο νικητές.

Κάθε νέος αγώνας για τον Κυριάκο ήταν ένα καινούριο στοίχημα, μια καινούρια πρόκληση και όσο ο πήχης του ύψους ανέβαινε ψηλά, άλλο τόσο ο Κυριάκος ένοιωθε την ανάγκη για πιο σκληρή και συστηματική δουλειά, ωριμάζοντας ως αθλητής και ως νέος, θέτοντας στόχους, προγραμματισμό, αυτοπειθαρχία, βιώματα στα οποία τον μύησαν τόσο οι γονείς του όσο και οι προπονητές του.

Έτσι οι καρποί αυτής της επιτυχίας ωριμάζουν και το όνειρο του για συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, γίνεται πραγματικότητα αφού είχε ήδη ξεπεράσει τα 2.28μ., έχασε όμως την ευκαιρία να προκριθεί στους τελικούς.

Στους Παγκόσμιους Αγώνες στη Φινλανδία το 2005 τραυματισμένος και πάλιν, αγωνίζεται και παίρνει την 9η θέση, ενώ τον Ιούνιο του ιδίου χρόνου, κατακτά το Χρυσό Μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες.

Ο Μάρτιος του 2006 επεφύλασσε στον αθλητή νέες περιπέτειες αφού η κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στους Κοινοπολιτειακούς της Αυστραλίας του επέφερε τραυματισμό στον αχίλλειο τένοντα, γεγονός που τον ανάγκασε να χειρουργηθεί και να επανέλθει μετά από 14 μήνες ακμαίος και γεμάτος διάθεση για να συνεχίσει απ' εκεί που έμεινε, αποδεικνύοντας στην πράξη, το αστείρευτο ταλέντο του και τα μεγάλα ψυχικά αποθέματα αυτού του παιδιού, δικαιώνοντας έτσι πέρα για πέρα όλους όσους πίστεψαν και συνεχίζουν να πιστεύουν στον αθλητή αυτό.

Στη Διεθνή Συνάντηση του Βελιγραδίου το 2007 κατακτά το Χρυσό Μετάλλιο, κάνοντας νέο Παγκύπριο ρεκόρ, ενώ σε 4 συναντήσεις που ακολουθούν περιλαμβανομένης και της Παγκόσμιας Πανεπιστημιάδας στην Μπαγκόγκ της Ταϊλάνδης, εξασφάλισε διαδοχικά 2 χρυσά, 1 αργυρό και 1 χάλκινο.

Η πρόσφατη νίκη στην Οσάκα (όπου αν και κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο η επίδοση των  πρώτου και του δεύτερου νικητών ήταν η ίδια με τον Κυριάκο) είναι αυτή που ανέβασε την Κύπρο μας στην 34η θέση των αγώνων, θέση στην οποία βρέθηκε και η Ελλάδα.

΄Ολες αυτές οι επιτυχίες για τις οποίες καμαρώνουμε και χαιρόμαστε κάθε φορά, δεν έχουν έρθει από μόνες τους. Κρύβουν μέσα τους τη σκληρή δουλειά και τη συστηματική προετοιμασία του Κυριάκου και των προπονητών του τους οποίους γι' ακόμη μια φορά συγχαίρουμε.

Άλλο τόσο όμως πλήρης αυταπάρνησης και θυσιών ήταν και η συνεισφορά της οικογένειας του. Της οικογένειας που παρά τα περιορισμένα οικονομικά μέσα στο ξεκίνημα του αθλητή, δεν δίστασε και δεν έκανε ποτέ πίσω, για να μπορέσει ο Κυριάκος Ιωάννου να γίνει αυτό που είναι σήμερα. Κάθε φορά που ο αθλητής ζούσε τις πίκρες, τις απογοητεύσεις, τους τραυματισμούς, τα ίδια αισθήματα ζούσε ολόκληρη η οικογένειά του. Και δεν είναι λίγες οι φορές που ένοιωθαν την εγκατάλειψη από αρμόδιους φορείς όταν τα φώτα της δημοσιότητας έσβηναν.

Αγαπητοί μας Πέτρο και Λούλλα, σας σφίγγουμε θερμά το χέρι, σας συγχαίρουμε, σας ευχαριστούμε για το ότι εσείς έχετε προσφέρει και σας δηλώνουμε πως είμαστε εδώ μαζί σας.

Είναι ίσως λυπηρό γιατί σε αντίθεση με άλλες χώρες που θέλουν και καλλιεργούν τον αθλητισμό ή στηρίζουν και η βοήθεια είναι συνεχής σε νέα ταλέντα πριν ακόμα αναδειχθούν για να μπορέσουν ν' αναδειχθούν, εδώ με παράπονο έχουμε ακούσει κατ' επανάληψη πως στην Κύπρο συμβαίνει το αντίθετο. Είναι νομίζω καιρός όπως η περίπτωση
του Κυριάκου καθώς και άλλων παιδιών που παλεύουν και μοχθούν για την ανάδειξη του κλασσικού αθλητισμού και κάθε αθλήματος στη χώρα μας, ν' αποτελέσει αιτία επανατοποθέτησης του όλου θέματος σε τέτοιες βάσεις που να ενθαρρύνουν τα νέα παιδιά ν' ασχοληθούν με τον αθλητισμό, καλλιεργώντας θετική στάση ζωής, δημιουργώντας με τον τρόπο αυτό, πρότυπα για τις νέες γενιές και μια κοινωνία καλύτερη.

Δεν είναι τυχαίο που η Τοπική Αυτοδιοίκηση στην πόλη μας ευρύτερα έχει θέσει ψηλά στις προτεραιότητες της το θέμα της αθλητικής ενασχόλησης γιατί πιστεύουμε πως με σωστές βάσεις και συστηματική δουλειά σ' όλα τα επίπεδα, η Λεμεσός θα συνεχίσει να υπερασπίζεται τον τίτλο της Αθλητομάνας.

 
 
 
 

 

 
epohi