logo blank_gr
slide1 slide2 slide3 slide4 slide5 slide7 slide8 slide9
Εκδηλώσεις
Ανακοινώσεις

Ομιλίες Δημάρχου Λεμεσού, κ. Ανδρέα Χρίστου

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΟ ΕΤΗΣΙΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΤΟΚΑ
«Δύο χρόνια χωρίς τον Μάριο Τόκα»
ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΓΙΑΣ ΖΩΝΗΣ, 24 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2010

Αγαπητοί φίλοι,

Βρισκόμαστε ξανά σήμερα εδώ στο ετήσιο μνημόσυνο για τον Μάριο Τόκα, για να τιμήσουμε τη μνήμη ενός ανθρώπου που συνέδεσε το έργο και το όνομά του με την πόλη μας, τον πολιτισμό μας, αλλά και με τις αρετές καθώς και με τις προσδοκίες του λαού μας. Τιμούμε τον άνθρωπο, τον συνθέτη, τον συμπολίτη Μάριο Τόκα και τιμώντας τη μνήμη του μπορούμε να βρούμε μέσα από το έργο και την προσωπικότητά του κάποιες σταθερές αρχές για να πάμε εμείς ένα βήμα πιο πέρα, σήμερα στις δύσκολες μέρες που περνά ο λαός μας.

Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, πέρασαν ήδη δύο χρόνια από τότε που ο Μάριος δεν είναι πια μαζί μας. Έφυγε μια Κυριακή του Πάσχα για το μακρινό ταξίδι. Όσο δύσκολο κι αν είναι θα πρέπει εμείς που ζήσαμε μαζί του, που τραγουδήσαμε και που αγωνιστήκαμε μαζί του και προπάντων η οικογένειά του, να συνηθίσουμε την ιδέα ότι ο Μάριος βρίσκεται πλέον κάπου αλλού. Μας άφησε όμως το έργο του ως έναν ιερό και δοκιμασμένο μπούσουλα για να βρίσκουμε όποτε είναι ανάγκη, την κατεύθυνσή μας, ιδιαίτερα σε κάποιους τομείς που ο Μάριος υπηρέτησε πιστά και με συνέπεια:

Πρώτα απ’ όλα αγάπη και αφοσίωση στην πόλη του και πόλη μας την οποία έκανε τραγούδι και τη μετέφερε όπου κι αν παρουσίαζε το έργο του. Αυτή η ιδεών η πόλη, η Λεμεσός υπήρξε πηγή έμπνευσης για τον Μάριο και τώρα καθώς αναλογιζόμαστε και ξανακούμε το έργο του χωρίς αυτόν μπορούμε εύκολα να διακρίνουμε τη μαγική σύνδεσή του με την πόλη του. Άκουσε τον κόσμο της, περπάτησε τους δρόμους της και χάρηκε τις αλλαγές της όσες πρόλαβε να δει.

Για μας τους Λεμεσιανούς, ιδιαίτερα, μέσα στα τραγούδια του ακούγαμε και διακρίναμε τους λυρικούς και ρομαντικούς ήχους της πόλης, που τον γέννησε και όπου έμαθε μουσική, όπου έγραψε τα πρώτα του τραγούδια, που έκανε, μικρό παιδί τις πρώτες του εμφανίσεις με τη Φιλαρμονική του Δήμου Λεμεσού. Που έφηβος μαθητής στο Λανίτειο ακόμα, έδωσε τις πρώτες του συναυλίες και, που στρατιώτης στη συνέχεια, μετά από την εισβολή έδωσε την πρώτη του συναυλία για το Ταμείο Προσφύγων. Η Λεμεσός τον έτρεφε και τον έμπνεε. Ο Μάριος με το έργο του έδωσε στην εν γένει ελληνική μουσική, μια εκδοχή που δεν θα μπορούσε άλλος να την προσφέρει τόσο δυναμικά: τους ήχους της Κύπρου, γιατί ο Μάριος είχε χωνεμένο τον πολιτισμό του τόπου του και μπορούσε να τον συγκεράσει με άλλα σύγχρονα και παραδοσιακά στοιχεία.

Δεύτερο, αγάπη για την παρέα, τους αφοσιωμένους φίλους, αγάπη για όλο τον γνωστούς και άγνωστους. Γινόσουν πολύ εύκολα φίλος του Μάριου. Ο Μάριος υπήρξε μια μεγάλη αγκαλιά που χωρούσε τα πάντα χωρίς διάκριση κι εξαίρεση. Ο Μάριος μας έμαθε με τα τραγούδια της παρέας να πιστεύουμε στις αξίες που κουβαλά αυτή η τόσο σημαντική αυτή κοινωνική οργάνωση – η καλή παρέα-  που γεννά πολιτισμό, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για συνεχή κοινωνική και πολιτισμική πρόοδο. Ο Μάριος, ναι, υπήρξε άνθρωπος της καλής παρέας κληρονομιά που πήρε από τον λογοτέχνη και δημοσιογράφο πατέρα του, Κύπρο Τόκα, που κι εκείνος χάρισε στη Λεμεσό κείμενα και στίχους, που ο Μάριος μελοποίησε στα πρώτα του βήματα. Δεν είναι τυχαίο που ο Μάριος κράτησε τις παρέες του στη Λεμεσό και στην Κύπρο ολόκληρη και αυτές αναζητούσε σε κάθε κάθοδό του στην Κύπρο. Είμαι, επίσης, βέβαιος πως ο καθένας από σας κρατά από τον Μάριο μια ιδιαίτερη στιγμή, μια κουβέντα γιατί ο Μάριος ήταν απλός και καταδεκτικός, μεγάλος μέσα στην απλότητά του.

Τρίτο. Ο Μάριος πίστευε στη δημιουργικότητα του λαού μας και μάλιστα των νέων δημιουργών που πάντα τους συμβούλευε όποτε του ζητούσαν τη δική του βοήθεια και γνώμη και φρόντιζε να βρίσκουν  τρόπους ώστε να παρουσιάζουν το έργο τους. Έψαχνε την παράδοση του τόπου, αναζητούσε μέσα στο παρελθόν να βρει καινούργια στοιχεία τα οποία να τα μετουσιώσει σε ήχους και τραγούδια. Οι καλλιτεχνικές και πνευματικές αναζητήσεις του Μάριου βρίσκονταν πάντοτε μέσα στην καλά χωνεμένη παράδοση του λαού μας και γι αυτό το έργο του γνώρισε τόση μεγάλη κλιμάκωση, γιατί ήταν πολύ μεγάλη η κλίμακα των αναζητήσεών του. Από το πιο απλό λαϊκό τραγούδι μέχρι τον βυζαντινό ήχο, μέχρι τον σκληρό ήχο της ηλεκτρικής κιθάρας ή το μαντολίνο και την κιθάρα που χρησιμοποιούσε συχνά στα κανταδόρικου ύφους τραγούδια του. Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως αξιοποίησε με πολλή μαεστρία τα λαϊκά μουσικά μοτίβα της Κύπρου, ανανέωσε το ζεϊμπέκικο και εμπλούτισε τη μουσική μας με τη ‘μελωδική γραμμή Τόκα’, καθώς λένε πια οι μουσικολόγοι που αρχίζουν να μελετούν το έργο του από μια άλλη άποψη.

Εμείς ως Δήμος Λεμεσού - και ως πόλη γενικά - έχουμε κάθε λόγο να τον θυμόμαστε, να τον τιμούμε και να συνεχίζουμε να παρουσιάζουμε το έργο του γιατί αυτό το έργο έχει καταξιωθεί στη συνείδηση του κόσμου, του ανήκει πια και έτσι ελεύθερα μπορεί να τα απολαμβάνει. Ο Μάριος μέσα από τη ζωή και το έργο του μας ένωσε πολλές φορές και σήμερα, εδώ, στην Αγία Ζώνη, την ενορία του, μας ενώνει και πάλι με την υπόσχεση πως ποτέ δεν θα πάψουμε να τιμούμε το έργο του, αλλά και τον ίδιο.

Θα ήθελα να κλείσω με λόγια του Μάριου, όπως τα είπε όταν είχε τιμηθεί κάποτε για την προσφορά του στην ιδιαίτερη πατρίδα του:

«Δεν ισχυρίζομαι ότι ξόφλησα το χρέος μου, κανένας ποτέ δεν ξοφλά το χρέος του στην πατρίδα. Λέω μόνο, ­ είπε ευχαριστώντας για την τιμή, ­ πως σε ό,τι έκανα, κατέθεσα ένα κομμάτι από την ψυχή μου και προσπάθησα να συνθέσω σε ήχους την ελληνική φωνή του αδικημένου νησιού μας και την ελπίδα του αδικαίωτου λαού μας».

 
 
 
 

 

 
epohi