logo blank_gr
slide1 slide2 slide3 slide4 slide5 slide7 slide8 slide9
Εκδηλώσεις
Ανακοινώσεις

Ομιλίες Δημάρχου Λεμεσού, κ. Ανδρέα Χρίστου

Προσφώνηση Δημάρχου Λεμεσού, κ. Ανδρέα Χρίστου, στην παρουσίαση του βιβλίου «Dervis Ali Kavazoglou» του Χρίστου Βανέζου, την Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2008 στις 8.30 μ.μ. στην Μπουάτ Ηχώ 75

΄Εχω να συναντηθώ με το Χρίστο Βανέζο σε κοινή αίθουσα συζήτησης εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια, γι' αυτό είναι και ανάμεικτα τα συναισθήματα:  Λύπη γιατί κάπου χάθηκαν τα μονοπάτια μας - όχι οι δρόμοι μας, γιατί αυτοί ήταν και είναι κοινοί - αλλά κυρίως χαρά, γιατί ξαναβρισκόμαστε και μάλιστα σε δημόσια παρουσίαση ενός βιβλίου του Βανέζου.

Ενός βιβλίου σημαδιακού για τα χρόνια που περάσαμε και περνούμε, αλλά και διαχρονικού για τα μηνύματα και την κραυγή αγωνίας που εκπέμπει.

Με το Χρίστο μας συνδέει φιλία και γνωριμία σαράντα πέντε χρόνων.

Τον θυμούμαι το 1963 - 1964, νεαρό ηγέτη της μαθητικής οργάνωσης της Αριστεράς, της ΠΕΟΜ που εγκατέλειψε μια καλή θέση στην ΑΤΗΚ για να γίνει επαγγελματικό στέλεχος - εμείς είμασταν τότε 15 - 16 χρόνων - πάντα προσεγμένα ντυμένο, μοντέρνα θα έλεγα για την εποχή και την παράταξη μας, να μας στρατεύει στην οργάνωση και τον κοινό αγώνα, σε καιρούς δίσεκτους για τον τόπο, τη νομιμότητα και τη δημοκρατία.

Δεν ήταν ένας δοτός καθοδηγητής, ήταν ένας αποδεκτός ηγέτης, ήταν ο δάσκαλος μας, τον εμπιστευόμασταν και τον αγαπούσαμε.

 Λίγα χρόνια μετά τόφερε η τύχη να βρεθούμε συμφοιτητές, αυτή τη φορά, εγώ και πολλοί μαθητές του, στα Πολυτεχνεία και στα Πανεπιστήμια της Σοβιετικής ΄Ενωσης, ο Χρίστος στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Λομονοσωφ, ένα από τα πιο λαμπρά Πανεπιστήμια του κόσμου.

Και πάλιν συνεχίσαμε μαζί στο φοιτητικό κίνημα, που τότε διεθνώς ήταν στη μεγαλύτερη του άνθιση και αίγλη.

΄Ηταν η εποχή της διαμαρτυρίας, του αντιπολεμικού κινήματος, των εξεγέρσεων και των ανατροπών.  Μάης του '68 στη Γαλλία, πόλεμος στο Βιετνάμ, Αθήνα - Πολυτεχνείο, επικράτηση των φιλοχουντικών στοιχείων στην ΟΕΦΕΚ, παράνομη δράση της ΕΟΚΑ Β στην Κύπρο. 

Μέσα σε εκείνα τα χρόνια εκατοντάδες από εμάς έκαναν ότι μπορούσαν.  Ο Χρίστος, πολύ σεμνά αναφέρει στο βιογραφικό του ότι άσκησε ρόλο συντονιστή των φοιτητικών οργανώσεων της Αριστεράς.  Αυτό είναι ένα μικτό κομμάτι από την πολυσχιδή και καθοριστική του δράση, αυτή που ο Χρ. Βανέζος είχε αναλάβει την τότε εποχή.  Θα έλεγα αβίαστα και ας μην θεωρηθεί μεγαλοστομία ότι ο Χρίστος είναι ένας από τους πατέρες του Κυπριακού Φοιτητικού Κινήματος, ο άνθρωπος που έκτισε οργανώσεις, διαπαιδαγώγησε στελέχη και διαμόρφωσε εξελίξεις στη δεκαετία 1970 - 1980 με αποκορύφωμα τη δημιουργία της ΠΟΦΝΕ το 1973, που έκτοτε αποτελεί τον ενιαίο εκφραστή του φοιτητικού κινήματος της Κύπρου.

Θεώρησα υποχρέωση μου να πω αυτά τα λίγα για το φίλο και συναγωνιστή μου, γιατί το ήθος και η μετριοφροσύνη του δεν επέτρεψαν ως τώρα να λεχθούν.

Το βιβλίο λοιπόν του Χρίστου για τον Ντερβίς Αλή Καβάζογλου είναι γραμμένο με τη ζέση, την ανθρωπιά, την επιμέλεια και τη συντροφικότητα με την οποία ο συγγραφέας υπηρέτησε στις επάλξεις.

Με μέτρο και διαλεκτική σκέψη ξετυλίγει την ταινία των εικόνων και των γεγονότων και αναδεικνύει μέσα από τη ζωή και τη δράση του τον Καβάζογλου, την κορύφωση του δράματος του, την τραγωδία του λαού μας, τα αδιέξοδα στα οποία οδηγήθηκαν οι δυο κοινότητες.

Μπορεί κάποιος να πει ότι ο Καβάζογλγου αψηφώντας τις απειλές και τις προειδοποιήσεις θυσίασε τη ζωή του πρόωρα, παρ' ότι έγινε λίπασμα για τους νέους αγώνες.

Μήπως όμως η αδυναμία μας να τον εμποδίσουμε, να τον προστατεύσουμε (όρος αδόκιμος για τέτοιους αγωνιστές) ήταν ένας κακός οιωνός για την επερχόμενη «απώλεια» της Τ/Κ κοινότητας, για τη δυσκολία ή την απροθυμία μας να μελετήσουμε και να αντιληφθούμε τα δικά της συμφέροντα και προσδοκίες σαν μέρος του κυπριακού λαού στα πλαίσια της λύσης που κατά καιρούς εσυζητείτο;

Μια άρνηση και μια απροθυμία - για να χρησιμοποιήσω ήπιους όρους - που ιχνηλατείται από το τέλος του παγκοσμίου πολέμου και σε διάφορες εκδοχές και εκφράσεις συνεχίζεται ως σήμερα;

Μήπως δηλαδή ο θάνατος του Καβάζογλου ήταν η αναπόφευκτη κατάληξη των πολιτικών επιλογών που δεν άφηναν περιθώριο σε ουσιαστικές παρεμβάσεις προς την Τ/Κ κοινότητα, ενώ ο κλοιός στένευε καθημερινά γύρω από τον ήρωα μας και τους συνεργάτες του;

Ειλικρινά πιστεύω πως μεγάλο μέρος της κακοδαιμονίας της Κύπρου, εκτός από τις επεμβάσεις ωμές και αδιάκοπες των ξένων, οφείλεται στο γεγονός ότι δεν αποδεχθήκαμε με ειλικρίνεια και εντιμότητα την Τ/Κ κοινότητα ως αναπόσπαστο κομμάτι του λαού μας και δεν εκτιμήσαμε σωστά τις ολέθριες επιπτώσεις από τον εναγκαλισμό της από το σωβινισμό και τον τούρκικο μεγαλοιδεατισμό.

Αντίθετα, συχνά πολιτευθήκαμε άσκεφτα, κοντόφθαλμα, επικίνδυνα με όλες τις γνωστές συνέπειες, αλλά κυρίως με τη σταδιακή απομάκρυνση της Τ/Κ κοινότητας και τη σταδιακή εδραίωση της παρουσίας του τουρκικού κράτους στην Κύπρο.

Δεν θα επεκταθώ περισσότερο στα πλαίσια ενός χαιρετισμού!  ΄Αλλοι καταλληλότεροι από εμένα θα μιλήσουν για το βιβλίο, για τη φυσιογνωμία και την προσφορά του Καβάζογλου.

 

Θα πως όμως τα εξής:

 

Ο Καβάζογλου είναι ο ήρωας της Κύπρου, είναι ο μάρτυρας της σύντομης, αλλά πολυτάραχης ζωής του Κυπριακού κράτους.

Παρά τη μεγάλη ζημιά, τη μεγάλη πισοδρώμηση, το πέρασμα σαν οδοστρωτήρας του χρόνου, τα τετελεσμένα και τις αλλαγές που αναπόδραστα συντελούνται καθημερινά, έχουμε ακόμα περιθώρια, έχουμε ακόμα και τι να χάσουμε, αλλά κυρίως τι να κερδίσουμε.

Η Τ/Κ κοινότητα παρά τις μεγάλες απώλειες, παρά τη μακρόχρονη συστηματική προσπάθεια για αλλοτρίωση της, παρά τη μετανάστευση και τον εποικισμό, είναι εκεί.

Οφείλουμε να βρούμε δρόμο συμβιβασμού τώρα, πριν είναι εντελώς αργά.

Τώρα που ακόμα οι άνθρωποι θυμούνται τους κοινούς αγώνες στο Μαυροβούνι και τον Αμίαντο, τις κοινές απεργίες στα λιμάνια και τις οικοδομές, την ηρωϊκή προσπάθεια των πρωτοπόρων να φωτίσουν τα σκοτάδια του κόσμου, τη θυσία του Χικμέτ, του Γκιουρκάν, του Κουτλού Ανταλί και τόσων άλλων.

Τώρα που οι άνθρωποι ξέρουν τα κοινά τραγούδια του γάμου και των πανηγυριών, τώρα που μπορούν να χορεύουν μαζί σούστα και καρτζιλαμά, τώρα που οι καρδιές είναι ακόμα ζεστές και οι συνειδήσεις ξαγρυπνούν τα βράδια.

Αυτή η λύση, τώρα και για πάντα, θα είναι το καλύτερο μνημόσυνο για τον Αλί Ντερβίς Καβάζλγου, θα είναι το καλύτερο θυμίαμα σε όσους πέθαναν με το όραμα μιας ενωμένης Κύπρου, μιας κοινής πατρίδας Ε/Κ και Τ/Κ.

Ευχαριστούμε το Χρίστο Βανέζο γι' αυτή την κατάθεση ψυχής, τον ευχαριστούμε γιατί μας υποχρέωσε να σκεφτούμε ξανά για το μέλλον αυτού του τόπου.

 
 
 

 

 
epohi